Λιτή ομορφιά!

Λακωνική Μάνη

Παραδοσιακοί οικισμοί, βυζαντινά εκκλησάκια και πύργοι. Βασικά στοιχεία που συνθέτουν την ανεπανάληπτη ατμόσφαιρα της Μάνης και σε συνδυασμό με την ιδιότυπη φυσική ομορφιά συνεπαίρνουν τον επισκέπτη.
Υπάρχουν παντού στη Μάνη. Αλλά πολύ περισσότερο στη Μέσα Μάνη, στην χερσόνησο του νότου, όπου τα γυμνά τοπία από πέτρα, άνυδρη γη και λευκό φως κατεβαίνουν από τις πλαγιές του βουνού Σαγγιάς να συναντήσουν το γαλάζιο της θάλασσας σε απότομες ακτές και μικρούς όρμους.

Η Αρεόπολη

Παραδοσιακή και ολοφώτεινη από τις αντανακλάσεις του ήλιου στις λευκές πέτρες η Αρεόπολη, ο κεντρικός οικισμός της Μέσα Μάνης, βλέπει από ψηλά τον Μεσσηνιακό κόλπο στα δυτικά της. Βόρεια υψώνεται ο Ταΰγετος. Νότια ο Σαγγιάς στην χερσόνησο της Μάνης. Μόνο προς τα ανατολικά πρασινίζει στο βάθος ο δρόμος που έρχεται από το Γύθειο.
Η Αρεόπολη απέχει 26 χλμ από το Γύθειο και 72 χλμ από τη Σπάρτη. Βρίσκεται σε υψόμετρο 250. Χαμηλά στον πανέμορφο κλειστό όρμο το επίνειό της Λιμένι και πιο κει το Οίτυλο γνωστό από τα ομηρικά έπη και τη νεώτερη ιστορία. Ο δρόμος προς τον βορρά μετά το Οίτυλο οδηγεί στη Μεσσηνιακή Μάνη.

Το παλιό τμήμα της Αρεόπολης είναι διατηρητέο. Σ’ αυτό βρίσκεται η πλακόστρωτη ιστορική Πλατεία της 17ης Μαρτίου 1821 με την εκκλησία των Ταξιαρχών. Εδώ την ημέρα εκείνη οι Μανιάτες με επικεφαλής τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη κήρυξαν την έναρξη του Αγώνα της Ανεξαρτησίας των Ελλήνων και άρχισαν την επανάσταση απελευθερώνοντας στις 23 Μαρτίου την Καλαμάτα. Η εκκλησία των Ταξιαρχών, χτισμένη τον 17ου αιώνα με καλά κατεργασμένους λίθους, είναι σταυροειδής με δεκάπλευρο τρούλο και δεκάπλευρη αψίδα και έχει ωραίο γλυπτό διάκοσμο. Έχει ανακηρυχθεί διατηρητέο μνημείο.
Διατηρητέα μνημεία είναι επίσης οι εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, καμαροσκέπαστη με χτιστό τέμπλο και τοιχογραφίες του 1746, του Αγίου Πολύκαρπου, καμαροσκέπαστη με τρίπλευρη αψίδα και τοιχογραφίες των τελευταίων βυζαντινών χρόνων, των Αγίων Πάντων, καμαροσκέπαστη με χτιστό τέμπλο και αγιογραφίες λαϊκής τέχνης σε ερειπωμένο μοναστήρι στη θέση Ξιφαριάνικα, και της Παναγίας Τσιπιώτισσας, καθολικό μοναστηριού, σταυροειδής δικιόνιος με οκτάπλευρο τρούλο, χτιστό τέμπλο και μεταβυζαντινές τοιχογραφίες.
Διατηρητέο μνημείο είναι ο πύργος Μαυρομιχάλη, τετραώροφος, σε μεγάλο κτιριακό συγκρότημα, με ψηλό τοίχο σαν φρούριο. Είναι το μεγαλύτερο κτίριο στην περιοχή και γι’ αυτό χρησιμοποιήθηκε πολλά χρόνια σαν σχολαρχείο.

Διατηρητέο μνημείο είναι επίσης ο πύργος Πικουλάκη, τριώροφος σε διώροφο πυργόσπιτο. Εδώ λίγοι ηλικιωμένοι Μανιάτες σταμάτησαν το 1826 τους Αγαρηνούς του Αιγύπτιου Ιμπραήμ που έρχονταν να καταλάβουν τη Μάνη. Στη συνέχεια οι Μανιάτισσες τους έριξαν με τα δρεπάνια στη θάλασσα του Διρού.

Υπάρχει επίσης ο διώροφος πύργος Καπετανάκου. Έχει αναστηλωθεί από τον ΕΟΤ ως παραδοσιακός ξενώνας.

Βόρεια από την Αρεόπολη σχηματίζεται ο όρμος του Λιμενίου ή του Οιτύλου. Ασφαλές αγκυροβόλιο από τα αρχαία χρόνια, ορμητήριο πειρατών και με μεγάλη ιστορία. Στον όρμο κατέπλευσε στις 17 Φεβρουαρίου του 1770 ναυτική μοίρα του ρωσικού στόλου υπό τον Θεόδωρο Ορλώφ κατά την εξέγερση των Ελλήνων την εποχή του ρωσοτουρκικού πολέμου (1768 – 1774).
Το Λιμένι είναι το ασφαλέστερο φυσικό λιμάνι στη δυτική ακτή της Μάνης. Μικρός παραδοσιακός οικισμός, στη νότια ακτή του όρμου, 4 χλμ από την Αρεόπολη, είχε μεγάλη μεγάλη σημασία τα παλιότερα χρόνια αποτελώντας βάση για ναυτικές εξορμήσεις.
Είναι συνδεδεμένο με την ιστορική οικογένεια Μαυρομιχάλη. Εδώ βρίσκεται ο πύργος της οικογένειας, το Παλάτι Μαυρομιχάλη. Το κύριο κτίριο αποτελείται από ένα μεγάλο μακρόστενο οίκημα, και από έναν τετραώροφο πύργο, συνέχεια της νότιας πλευράς του συγκροτήματος. Την εποχή του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, του τελευταίου μπέη της Μάνης εδώ ήταν το στρατηγείο των Μανιατών πριν και κατά τη διάρκεια του Επανάστασης του 1821.
Κοντά είναι το μοναστήρι της Παναγίας Ευρέτριας (Βρετής) χτισμένο το 1731 με σταυρεπίστεγη εκκλησία όπου υπάρχουν αγιογραφίες λαϊκής τέχνης.

Στον όρμο μπορούμε να απολαύσουμε τη θάλασσα, βραβευμένη με τη γαλάζια σημαία για τα καθαρά νερά της. Στο Λιμένι, στη νότια ακτή, υπάρχουν δυνατότητες για καλή διαμονή και ωραία παραλία. Επίσης, στο Νέο Οίτυλο ή Τσίπα και στο Καραβοστάσι στο βάθος του όρμου. Στο Λιμένι υπάρχει σταθμός ανεφοδιασμού για τα σκάφη αναψυχής.
Βορειότερα, προς το εσωτερικό, είναι το Οίτυλο, σε υψόμετρο 240, στη θέση όπου βρισκόταν η αρχαία πόλη Οίτυλον, η πόλη του Μενέλαου, όπως λέει ο Όμηρος. Πόλη της Σπάρτης και τα ρωμαϊκά χρόνια μέλος του Κοινού των Ελευθερολακώνων.
Κατά την τουρκοκρατία ήταν κεντρικός οικισμός της Μάνης με τους περισσότερους κατοίκους, έδρα των ισχυρότερων οικογενειών και κατά καιρούς ορμητήριο πειρατών. Το 1675 οι τοπικές έχθρες και οι τουρκικές πιέσεις έκαναν επτακόσιους τριάντα κατοίκους να φύγουν στη Γένοβα και να εγκατασταθούν στην Κορσική.

Στην περιοχή είναι οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα και το μοναστήρι Ντεκούλου του 18ου αιώνα. Ανατολικά από τον όρμο βρίσκεται το μεσαιωνικό κάστρο της Κελεφάς. Έχει σχήμα πενταγώνου και πέντε προεξοχές που μοιάζουν με πύργους χωρίς ανοίγματα.

Σε μικρή απόσταση από την Αρεόπολη ο κεντρικός δρόμος προς νότο διακλαδίζεται στον οικισμό Λαγοκοίλι. Ανατολικά κατευθύνεται προς τον Κότρωνα, στην αρχή της ανατολικής ακτής της χερσονήσου. Νότια συνεχίζεται ακολουθώντας σε κάποια απόσταση τη δυτική ακτή. Μικρότεροι δρόμοι οδηγούν στους οικισμούς από τη μια και την άλλη πλευρά. Η δυτική πλευρά της χερσονήσου είναι γεμάτη χωριά.
Μετά το Λαγοκοίλι περνάμε σε υψόμετρο 200 κοντά από τον παραδοσιακό οικισμό Χαριά και λίγο πιο κάτω βγαίνουμε δεξιά στο δρόμο που οδηγεί στον Πύργο Διρού, επίσης παραδοσιακό οικισμό. Γύρω από τον Πύργο Διρού υπάρχουν δεκατέσσερα χωριά. Πολλοί είναι οι πύργοι και οι εκκλησίες, όπως η Αγία Μαρίνα, ο Άγιος Ιωάννης, ο Άγιος Πέτρος και οι Ταξιάρχες.
Βόρεια από τον οικισμό ανοίγεται ο όρμος του Διρού σε ένα πανέμορφο τοπίο με σχηματισμούς βράχων και ωραία παραλία στη νότια πλευρά του. Εδώ τα περίφημα σπήλαια του Διρού αποκαλύπτουν από πολλά χρόνια τα μυστικά τους και προκαλούν τον θαυμασμό σε χιλιάδες επισκέπτες. Η Βλυχάδα ή Γλυφάδα, η Αλεπότρυπα και το Καταφύγι είναι από τα πιο σημαντικά φυσικά αξιοθέατα της Ελλάδας με μεγάλη αρχαιολογική και επιστημονική σημασία.

Η Βλυχάδα είναι ένα από τα ωραιότερα λιμναία σπήλαια. Το επίπεδό του είναι σχεδόν στο ύψος της θάλασσας και έχει έκταση 33.400 τμ. Ήταν γνωστό ότι υπήρχε από το 1900 και εξερευνήθηκε πρώτη φορά το 1949 από τον Ιωάννη Πετρόχειλο. Έχουν εξερευνηθεί διάδρομοι 5.000 μ.
Οι έρευνες έφεραν στο φως απολιθώματα ζώων πριν από δύο εκατομμύρια χρόνια. Η θερμοκρασία στο εσωτερικό του κυμαίνεται από 16 έως 20 βαθμούς Κελσίου. Η θερμοκρασία του νερού είναι 12 βαθμοί.
Η ξενάγηση γίνεται με βάρκα και σε ένα τμήμα με τα πόδια. Η διαδρομή στο λιμναίο τμήμα σε μήκος δυόμισι χιλιομέτρων αφήνει αλησμόνητες εντυπώσεις. Η βάρκα γλιστράει ανάμεσα σε σχηματισμούς από σταλαγμίτες και σταλακτίτες, ονειρικούς με την αντανάκλασή τους στο νερό. Χαρακτηριστικές είναι μερικές από τις ονομασίες που έχουν δοθεί στους διάφορους χώρους, όπως «ροζ και λευκά διαμερίσματα», «κρεμαστές κλίνες νεράιδων» και «κόκκινη αίθουσα».

Εικόνα: www.archaiologia.gr

Η Αλεπότρυπα βρίσκεται σε μικρή απόσταση ανατολικά από την Βλυχάδα. Έχει έκταση 6.500 τμ. Τα 600 τμ είναι χερσαίο έδαφος και τα υπόλοιπα πέρασμα υπόγειου ποταμού. Ανακαλύφθηκε το 1958 και εξερευνήθηκε από το ζεύγος των σπουδαίων Ελλήνων σπηλαιολόγων Ιωάννης και Άννα Πετρόχειλου. Η μέση θερμοκρασία είναι 19 βαθμοί Κελσίου και η θερμοκρασία του νερού 18 βαθμοί.
Το σπήλαιο είχε πηγές πόσιμου νερού και κατοικήθηκε τουλάχιστον από το 5300 πΧ.
Οι αρχαιολογικές έρευνες άρχισαν το 1970 από τον αρχαιολόγο Γιώργο Α. Παπαθανασόπουλο και έδειξαν ότι το σπήλαιο χρησιμοποιήθηκε κατά τη νεώτερη νεολιθική περίοδο ως καταφύγιο, κατοικία, εργαστήριο, αποθήκη αγαθών, αλλά και ως τόπος λατρείας και νεκροταφείο.
Βρέθηκαν εργαλεία από λίθο, κόκκαλο και οψιανό, κεραμικά, σύνεργα υφαντικής, κοσμήματα, πήλινα και μαρμάρινα ειδώλια, αλλά και σκελετοί ανθρώπων και ζώων. Τα πιο αντιπροσωπευτικά ευρήματα εκτίθενται στο Νεολιθικό Μουσείο Διρού στην είσοδο της Αλεπότρυπας.

Το τρίτο σπήλαιο, το Καταφύγι, βρίσκεται μισό χιλιόμετρο πριν από την Βλυχάδα και την Αλεπότρυπα στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Έχει έκταση 2.700 τμ και το μήκος των διαδρόμων είναι 700 μ.

Συνεχίζοντας προς νότο μετά τον Πύργο Διρού οι μικροί οικισμοί στη μια και την άλλη πλευρά του κεντρικού δρόμου διαδέχονται ο ένας τον άλλο. Στο μικρό όρμο κοντά στο χωριό Κουλούμι υπάρχουν άλλα δύο ενδιαφέροντα σπήλαια, το Αλατσόσπηλο και το Κουκούρι.
Μετά σχηματίζεται ο όρμος του Μέζαπου, μία από τις πιο γραφικές παραλιακές περιοχές της Μέσα Μάνης. Στο βάθος βρίσκεται ο οικισμός Μέζαπος με μικρό λιμάνι και παραλία για κολύμπι. Στην άκρη της μακρόστενης χερσονήσου που κλείνει τον όρμο από τα δυτικά είναι τα ερείπια του βυζαντινού και φράγκικου κάστρου της Μαΐνης. Κοντά στον δρόμο είναι η θέση της αρχαίας πόλης Μέσση, φημισμένης για τα πολλά περιστέρια της.

Συνεχίζοντας στον κεντρικό δρόμο προς νότο αντικρύζουμε τις εικόνες μιας Μάνης πολύ μακρινής και πολύ κοντινής ταυτόχρονα όπου κι αν στρέψουμε το βλέμμα μας. Πύργοι παντού. Οι πιο πολλοί στους παραδοσιακούς οικισμούς Νόμια, Κοίτα και νοτιότερα Κάτω Μπουλαριοί και Άνω Μπουλαριοί. Παντού επίσης μικρές βυζαντινές εκκλησίες. Στην Κοίτα ο Άγιος Προκόπιος και οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος του 12ου αιώνα με θαυμάσιο διάκοσμο. Στους Μπουλαριούς ο Άγιος Παντελεήμων του 10ου αιώνα και ο Άι Στράτηγος του 11ου αιώνα.
Λίγο μετά τους Μπουλαριούς φτάνουμε στη νότια ακτή, στον θαυμάσιο όρμο του Γερολιμένα που κλείνεται από το Κάβο Γκρόσσο. Η περιοχή δυτικά από το ύψος του Μέζαπου μέχρι τον Γερολιμένα είναι γεμάτη από μικρά χωριά. Κοντά στην ακτή σε απόκρημνο βράχο βρισκόταν η αρχαία πόλη Ιππόλα.

Στον μυχό του όρμου βρίσκεται ο Γερολιμένας, γραφικός οικισμός και λιμάνι. Από δω η ακτή στρέφεται νοτιοανατολικά και ο κεντρικός δρόμος την ακολουθεί οδηγώντας στον οικισμό Άλικα, όπου αρχίζει μία διακλάδωση προς τα ανατολικά που φέρνει στην ανατολική ακτή.

Από τον Γερολιμένα φτάνουμε στον οικισμό Άλικα. Είναι κι αυτός παραδοσιακός. Στη μονόκλιτη καμαροσκέπαστη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου υπάρχουν μεταβυζαντινές τοιχογραφίες.

Από την Άλικα μια διακλάδωση του κεντρικού δρόμου οδηγεί στην ανατολική ακτή της χερσονήσου της Μάνης. Η συνέχεια του δρόμου προς νότο φέρνει στη νότια πλευρά της χερσονήσου που καταλήγει στο ακρωτήριο Ταίναρο. Το νότιο τμήμα μπορούμε να το γνωρίσουμε και από τη θάλασσα με καΐκια που ξεκινούν από τον Μέζαπο και τον Γερολιμένα.

Από την Άλικα φτάνουμε νοτιότερα στην Κυπάρισσο, παραδοσιακό οικισμό με παραλία για κολύμπι. Από τις πολλές εκκλησίες ξεχωρίζουν τρεις μικρές βασιλικές από τα παλαιοχριστιανικά χρόνια.
Κοντά στη θάλασσα υπάρχουν κατάλοιπα από τα ρωμαϊκά χρόνια. Στην ακτή, ανάμεσα στην Άλικα και την Κυπάρισσο βρισκόταν η αρχαία Καινήπολις, σημαντική πόλη του Κοινού των Ελευθερολακώνων.

Μετά την Κυπάρισσο φτάνουμε στην Βάθεια, σπουδαίο μανιάτικο χωριό σε υψόμετρο 190. Η Βάθεια, επίσης παραδοσιακός οικισμός, είναι φημισμένη για τους πολλούς πύργους της, αρκετοί από τους οποίους έχουν αναστηλωθεί και λειτουργούν ως παραδοσιακοί ξενώνες.
Από δω ο κεντρικός δρόμος ακολουθεί την ακτή νότια, φτάνει σε έναν λαιμό της στεριάς – έναν χαμηλό ισθμό με πλάτος 500 μ – και καταλήγει στην ανατολική ακτή, όπου βρίσκεται το Πόρτο Κάγιο, λιμάνι σε έναν θαυμάσιο όρμο. Το όνομα προέρχεται από την φράγκικη ονομασία Λιμάνι των ορτυκιών. Τα ορτύκια συγκεντρώνονται στην περιοχή πριν πετάξουν για θερμότερα κλίματα.

Εδω βρισκόταν η αρχαία πόλη Ψαμαθούς. Έχουν βρεθεί κατάλοιπα τάφων και επιγραφές. Ψηλά στην βόρεια πλευρά υπάρχουν ίχνη από το φράγκικο κάστρο της Μεγάλης Μαΐνης.

Η περιοχή νότια από το Πόρτο Κάγιο είναι μια μικρή χερσόνησος σαν νησάκι με μήκος 6 χλμ και ύψος 314 μ. Στην άκρη της είναι το ακρωτήριο Ταίναρο. Προς τα κει οδηγεί ένας δρόμος που αρχίζει από τον κεντρικό δρόμο, πριν από το Πόρτο Κάγιο.
Στη δυτική πλευρά, στην αρχή της μικρής χερσονήσου, είναι το λιμανάκι Μαρμάρι με παραλία για κολύμπι. Ο δρόμος καταλήγει στο χωριό Μιάνες, λίγο πριν από το ακρωτήριο Ταίναρο. Ένας άλλος δρόμος μετά το Μαρμάρι πηγαίνει ανατολικά στο χωριό Πάλιρος και από κεί νότια στο χωριό Κοκκινόγεια, κι αυτό κοντά στο Ταίναρο.

Το ακρωτήριο Ταίναρο, ή Κάβο Ματαπάς – η Ταιναρία Άκρα κατά την αρχαιότητα – με τον μεγάλο φάρο, είναι το νότιο άκρο της Βαλκανικής χερσονήσου. Στην ανατολική ακτή του ακρωτηρίου βρισκόταν η αρχαία πόλη Ταίναρον και το φημισμένο ιερό του Ποσειδώνα, άσυλο κυρίως για τους είλωτες της Σπάρτης, καθώς και ένα χάλκινο άγαλμα του κιθαρωδού Αρίωνα πάνω σε ένα δελφίνι. Ήρωας και ιδρυτής της πόλης ήταν ο Ταίναρος, γιος του Δία.
Ένα σπήλαιο θεωρείτο η είσοδος στον Άδη, στον κάτω κόσμο, από την οποία οι θνητοί επικοινωνούσαν με τις ψυχές στα έγκατα της γης. Ο θρύλος δεν έσβησε και η περιοχή αφιερώθηκε στους Αγίους Ασώματους. Το ερειπωμένο εκκλησάκι των Αγίων Ασωμάτων είναι στην ακτή κοντά στο χωριό Μιάνες.

Στην ιστορία του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου έχει καταγραφεί η Ναυμαχία του Ταίναρου. Στις 28 Μαρτίου 1941 βρέθηκαν αντιμέτωπα βρετανικά και ιταλικά πολεμικά πλοία με νικητές τους Βρετανούς.

Από το Ταίναρο και το Πόρτο Κάγιο επιστρέφουμε στην Άλικα και παίρνουμε τη διακλάδωση του κεντρικού δρόμου προς την ανατολική ακτή της χερσονήσου της Μάνης. Υπάρχει και δύσκολος εσωτερικός δρόμος που συναντάει τον κεντρικό δρόμο στο σημείο όπου στρέφεται προς τον βορρά. Στην ανατολική πλευρά της χερσονήσου δεν υπάρχουν τόσο πολλά χωριά όσο στη δυτική πλευρά.
Μπορούμε επίσης να γνωρίσουμε την ανατολική ακτή από τη θάλασσα είτε με καραβάκι από το Πόρτο Κάγιο προς βορρά μέχρι τον Κότρωνα, είτε από τον Κότρωνα προς νότο.

Από την Άλικα ο δρόμος οδηγεί στο μικρό οροπέδιο της Λάγιας. Η Λάγια, παραδοσιακός οικισμός, βρίσκεται σε υψόμετρο 420. Κατά την αρχαιότητα στην περιοχή υπήρχαν λατομεία.
Μετά ο δρόμος κατηφορίζει προς την ακτή φτάνοντας στον οικισμό Κοκκάλα με γραφικό λιμανάκι και παραλία για κολύμπι. Ένας παραλιακός δρόμος οδηγεί νοτιότερα σε έναν άλλο γραφικό όρμο, όπου είναι ο μικρός οικισμός Άγιος Κυπριανός με λιμανάκι και παραλία.
Κοντά στην Κοκκάλα προς το εσωτερικό είναι το Σολοτέρι και οι Ολυμπιές. Μετά την Κοκκάλα στην ακτή είναι η Κοτρώνα και κατόπιν το Έξω Νύμφιο με την παραλία Γιαλός. Πιο πάνω είναι η παραλία Αλίπα. Στο εσωτερικό κοντά στο Κουρνό ήταν η αρχαία πόλη Αίγιλα.
Συνεχίζοντας προς βορρά μπορούμε βγαίνοντας σε μια παράκαμψη να επισκεφθούμε τους γραφικούς οικισμούς Αργιλιά και Δρυμός. Ο κεντρικός δρόμος οδηγεί στο Φλομοχώρι και λίγο πιο πάνω, κοντά στα Λουκάδικα, συναντάει τον δρόμο που έρχεται από την Αερόπολη. Στρίβουμε δεξιά προς τον ωραίο όρμο που ανοίγεται νότια. Στο εσωτερικό του βρίσκεται ο Κότρωνας. Παραδοσιακός οικισμός, με πύργους και πέτρινα σπίτια, προσφέρει καλή διαμονή και το λιμάνι του είναι καλό καταφύγιο για σκάφη αναψυχής.
Κατά την Ελληνική Επανάσταση, στις 6 Ιουλίου του 1826, ο τουρκικός στόλος επιχείρησε χωρίς επιτυχία να αποβιβάσει στρατεύματα.

Από τον Κότρωνα έχουμε δύο επιλογές.
Ή να πάρουμε τον δρόμο γύρω από την χερσόνησο που κλείνει τον όρμο από τα ανατολικά και περνώντας κοντά από τη θέση όπου βρισκόταν η αρχαία πόλη Τευθρώνη να συνεχίσουμε βόρεια προς το Σκουτάρι.

Ή να πάρουμε τον δρόμο βορειοδυτικά προς την Αρεόπολη. Στον οικισμό Χιμάρα ένας μικρός δρόμος οδηγεί στα σιωπηλά χωριά Ριγανόχωρα και Γονέα, όπου βρίσκεται το μοναστήρι του Σωτήρα. Συνεχίζοντας από την Χιμάρα προς την Αρεόπολη περνάμε από την περιοχή όπου βρισκόταν η αρχαία πόλη Πύρριχος.

Άλμπουμ Φωτογραφιών

Αρεόπολη

Αρεόπολη

Ο πύργος του Μαυρομιχάλη

Ο πύργος του Μαυρομιχάλη

Τα σπήλαια του Διρού

Τα σπήλαια του Διρού

Το νεολιθικό μουσείο του Διρού

Το νεολιθικό μουσείο του Διρού

Ο καιρός τώρα